وبلاگ دانستنیهای راسخون

طبق تئوری‌های رایج، اولین بار زمانی حدود ۴/۲ میلیارد سال قبل سیانوباکتری‌ها با تولید اکسیژن تغییری بزرگ در محیط طبیعی زمین پدید آوردند که باعث پیدایش حیات مبتنی بر اکسیژن روی کره زمین شدند. اما حالا یک گروه تحقیقاتی بین دانشگاهی در اروپا می‌گویند که احتمالا اکسیژن ۴۰۰ میلیون سال زود‌تر روی زمین پیدا شده است.

این تحقیق که به سرپرستی شین کرو زمین‌شناس انجام شده با استفاده از سنگی به قدمت ۳ میلیارد سال نتایج تحقیقات دیگری را تایید می‌کند که پیدایش اکسیژن را قدیمی‌تر از تاریخ فعلی تخمین می‌زند. در چند سال گذشته چند تحقیق مجزای زمین‌شناسی با استفاده از حلقه‌های گذرای اکسیژن پیدایش این عنصر حیاتی را تا ۷/۲ میلیارد سال قبل عقب برده‌اند. تغییر در زمان‌بندی پیدایش اکسیژن باعث تغییر در نگرش به پیدایش حیات مبتنی بر فتوسنتز روی زمین خواهد شد. سنگی که این تیم تحقیقاتی از عمق ۱۰۰۰ متری زمین به دست آورده‌اند، نشانه‌هایی از وجود اکسیژن روی زمین را نشان می‌دهد. تحقیق آن‌ها که در مجله نیچر چاپ شده بر اساس میزان کرومیوم ۵۳ نشان می‌دهد حتی ۳ میلیارد سال پیش هم مقداری اکسیژن در جو زمین وجود داشته است. این تحقیق مفاهیم پیدایش حیات روی زمین را دستخوش تغییر خواهد کرد.

بر اساس اعلام تلویزیون دولتی چین، فرودگر چانگ ایی ۳ با موفقیت بر سطح ماه فرود آمده. به‌این ترتیب چین سومین کشوری است که به طور مستقل ماموریت روباتیک روی ماه اجرا می‌کند و اولین کشوری است که در ۳۷ سال گذشته یک فرودگر به قمر زمین فرستاده است. هدف اصلی چین از اجرای این ماموریت این است که یک انسان را به کره ماه بفرستند. چانگ‌ایی نام یکی از افسانه‌های چینی است که در داستان‌های قدیمی این کشور به ماه پرواز کرده است. چند ساعت بعد از فرود این فرودگر، ماهنورد چینی به اسم خرگوش یشمی از فرودگر خارج شد و بر سطح کره ماه به حرکت در آمد. محل فرود این فرودگر دهانه آتشفشانی سینوس ایریدیوم است. این ماهنورد و فرودگر ۱۲ روز قبل از فرود با موشک لارنگ مارچ ۳ از سایت شی چانگ در جنوب چین به سمت ماه پرتاب شدند. محققان علوم فضایی فرود این ماهنورد و فرودگر بر سطح ماه را یک دستاورد مهم فنی به حساب می‌آورند. خرگوش یشمی شش چرخ دارد و با استفاده از یک واحد راداری می‌تواند اطلاعاتی از داخل خاک و پوسته ماه جمع‌آوری کند و به زمین بفرستد. یک تلسکوپ فرابنفش نوری، دو دوربین زاویه باز، ابزارهای سنجش عناصر شیمیایی در سنگ و خاک و طیف سنج فروسرخ از دیگر ابزارهای خرگوش یشمی هستند. این خرگوش می‌تواند از سربالایی به شیب ۳۰ درجه صعود کند و باسرعت ۲۰۰ متر بر ساعت به حرکتش ادامه دهد. نام این ماهنورد از موجودی افسانه‌ای گرفته شده که به عنوان حیوان خانگی الهه ماه در این کره زندگی می‌کرده است.

طبق تئوری‌های رایج، اولین بار زمانی حدود ۴/۲ میلیارد سال قبل سیانوباکتری‌ها با تولید اکسیژن تغییری بزرگ در محیط طبیعی زمین پدید آوردند که باعث پیدایش حیات مبتنی بر اکسیژن روی کره زمین شدند. اما حالا یک گروه تحقیقاتی بین دانشگاهی در اروپا می‌گویند که احتمالا اکسیژن ۴۰۰ میلیون سال زود‌تر روی زمین پیدا شده است. این تحقیق که به سرپرستی شین کرو زمین‌شناس انجام شده با استفاده از سنگی به قدمت ۳ میلیارد سال نتایج تحقیقات دیگری را تایید می‌کند که پیدایش اکسیژن را قدیمی‌تر از تاریخ فعلی تخمین می‌زند. در چند سال گذشته چند تحقیق مجزای زمین‌شناسی با استفاده از حلقه‌های گذرای اکسیژن پیدایش این عنصر حیاتی را تا ۷/۲ میلیارد سال قبل عقب برده‌اند. تغییر در زمان‌بندی پیدایش اکسیژن باعث تغییر در نگرش به پیدایش حیات مبتنی بر فتوسنتز روی زمین خواهد شد. سنگی که این تیم تحقیقاتی از عمق ۱۰۰۰ متری زمین به دست آورده‌اند، نشانه‌هایی از وجود اکسیژن روی زمین را نشان می‌دهد. تحقیق آن‌ها که در مجله نیچر چاپ شده بر اساس میزان کرومیوم ۵۳ نشان می‌دهد حتی ۳ میلیارد سال پیش هم مقداری اکسیژن در جو زمین وجود داشته است. این تحقیق مفاهیم پیدایش حیات روی زمین را دستخوش تغییر خواهد کرد.

اندازه‌گیری‌های ماهواره‌ای نشان می‌دهد جایی در قلب قطب جنوب، سرد‌ترین نقطه زمین است. بنابر اعلام پژوهشگران داده‌های ماهواره‌ای با استفاده از حسگر‌های گرمایی در نقاط مختلف زمین نشان می‌دهد این نقطه از کره زمین دمایی برابر منفی ۲/۹۳ درجه سانتی‌گراد دارد. پیش از این در سال ۱۹۸۳ نقطه دیگری در قطب جنوب با دمای منفی ۲/۸۹ شناسایی شده بود. تد استامبوس از مرکز ملی برف و یخ آمریکا می‌گوید: «این دما ۵۰ درجه سرد‌تر از سرد‌ترین نقاط آلاسکا و حدود ۳۰ درجه کمتر از ایستگاه سامیت در مرکز جزیره گرینلند است.» رکورد ثبت شده مربوط به ارتفاع چند متری از سطح زمین است و داده‌های جدید ممکن است این نتیجه را تغییر دهند. دماسنجی ماهواره‌ای نشان می‌دهد گرم‌ترین نقطه روی زمین جایی در کویر لوت در جنوب شرقی ایران است که دمای آن به ۷/۷۰ درجه سانتی گراد می‌رسد.
به این ترتیب اختلاف دمای سرد‌ترین و گرم‌ترین نقاط زمین به حدود ۱۶۴ درجه سانتی گراد می‌رسد.

گاهی وقتی‌ها به شدت و با اشتیاق به دنبال چیزی می‌گردید نمی‌توانید آن را پید کنید؛ آن هم وقتی درست جلوی چشمتان است یا آن را محکم توی مشتتان گرفته‌اید. این داستانی است که احتمالا درباره ماده تاریک و ذره آکسیون اتفاق افتاده است. احتمالا آکسیون یک دهه قبل در یک آزمایش ساده کشف شده بود؛ هر چند در آن زمان کسی توجهی به این ذره گریز پا نکرده بود. ۱۰ سال قبل در یک آزمایش ساده اثراتی از یک سیگنال نا‌شناس در مدار الکتریکی جوزوفسون دیده شد که کسی توجهی به آن نکرد؛ اما حالا کریستین بک از دانشگاه کوئین ماری لندن می‌گوید که نه‌تن‌ها آن اثر مربوط به آکسیون بوده که یکی از تحت‌تعقیب‌ترین ذرات عالم است بلکه احتمالا راز ماده تاریک را هم حل می‌کند. «اگر آزمایش‌های دیگر وجود این سیگنال را ثابت می‌کردند، می‌توانست در فهم ما از محتویات ماده تاریک یک قدم به جلو باشد.» او برای فهمیدن این موضوع دوباره سیگنال نا‌شناس ۱۰ سال قبل را بررسی کرده و معتقد است اگر قرار باشد ماده تاریک ذرات آکسیون باشند چنین اثری خواهند داشت. هر چند برای اظهار نظر در این زمینه زود است اما شاید اتصالات مداری جوزوفسون راه جدیدی برای شکار ماده تاریک باشند. اتصالات جوزوفسون یک مبدل برای تبدیل ولتاژ به فرکانس با کمک ابر رسانا‌ها هستند. این اتصالات ساده احتمالا توانایی شناسایی ذره تئوریک آکسیون را دارند. در این مدار‌ها یک لایه فلز معمولی بین دو لایه ابررسانا قرار گرفته شده و جفت‌ ذراتی از الکترون‌ها از یک لایه ابررسانا به لایه دیگر تونل زده و بدون هیچ مقاومتی عبور می‌کنند. معادلاتی که این جریان را توصیف می‌کنند شبیه معادلات فرضی حرکت آکسیون‌ها هستند. بنابراین اگر یک آکسیون به این مدار برخورد کند، یک جفت الکترون اضافی در مدار تولید می‌شود که منشأ‌‌ همان فرکانس ناشناخته خواهند بود. آزمایش‌های بیشتر مشخص خواهند کرد این فرکانس نا‌شناس واقعا بر اثر برخورد آکسیون‌ها پدید آمده‌اند یا نه. از حدود ۴ دهه قبل کیهان‌شناسان دریافتند ماده شناخته‌شده در جهان که ستاره و کهکشان‌ها را ساخته فقط مسؤول ۱۵ درصد نیروی گرانش در کیهان است. بنابراین فرض، باید ماده دیگری وجود داشته باشد که هیچ برهم‌کنشی با ماده معمولی ندارد و تنها از روی اثر گرانشی‌اش شناخته می‌شود. از آن زمان کاندیدا‌های مختلفی برای این ماده که نام تاریک بر آن نهاده شده در نظر گرفته شده است.

تقریبا نیم‌قرن از آخرین ماموریت روباتیک ناسا روی ماه می‌گذرد و آخرین بار ماه نورد سورویر ۷ در هفتم ژانویه ۱۹۶۸ روی ماه نشست و ماموریت‌های بعدی در قالب برنامه آپولو همگی سرنشین‌دار بودند. حالا و در آستانه
۵۰ سالگی آخرین حضور روباتیک بر سطح ماه این بار نه ناسا بلکه یک شرکت خصوصی می‌خواهد ماموریت روباتیک بر سطح ماه را اجرا کند. محققان شرکت آمریکایی Moon Express می‌خواهند تا سال ۲۰۱۵ فضاپیمای اکتشافی بدون سرنشین با نام MX-۱ را به ماه بفرستند. این ماه‌نورد روباتیک قرار است جایی در نزدیکی‌‌ همان محلی فرود بیاید که سورویر ۷ روی آن بر ماه نشسته بود. MX-۱ تفاوت‌های بسیاری با سفینه‌های روباتیک ناسا دارد، وجود پنل‌های خورشیدی، سوخت آب اکسیژنه، طراحی مخازن سوخت در زیر بدنه و حجم کوچک این فضاپیما از جمله تفاوت‌هایی هستند که در مقابل همتایانش از ناسا به آن برتری‌هایی می‌بخشد. طرح این کاوشگر به تازگی در دانشگاه Autodesk رونمایی شده و محققان در حال ساخت نمونه اولیه‌ آن برای آزمایش پرواز در تابستان ۲۰۱۴ میلادی هستند.. شرکت Moon Express یکی از ۲۲ شرکتی محسوب می‌شود که در رقابت بین‌المللی جایزه ساخت کاوشگر ماه گوگل تحت عنوان Google Lunar XPRIZE شرکت کرده‌اند. شرکت‌کنندگان باید کاوشگری طراحی کنند که پس از فرود حداقل ۵۰۰ متر بر سطح ماه حرکت و داده‌هایی را به زمین ارسال کند. جایزه نخست این رقابت ۲۰ میلیون دلار تعیین شده است. این موضوع و برنامه‌ریزی شرکت‌های خصوصی برای فرستادن کاوشگر به ماه نشان می‌دهد تکنولوژی فضایی فقط در کمتر از نیم قرن از سطح محرمانه و دولتی به سطح شرکت‌های خصوصی رسیده است.